José Gorostiza (1901-1973)

Kadınlar

Kalkıp gürültülü kentimden

bu uykulu sıcak kasabaya geldim,

tuz tadı vardı tanyerinin dudaklarında.

Acı getirdim

vadilerimden,

saydam denize özlem getirdim.

Daracık kurdelesinden geçiyordu sokakların

dik memeleriyle kadınlar

oynak ezgilerden göğüsleriyle.

Esmer yüzlerine konmuştu güneş;

gözlerinde iki akik ışığı,

ballı dudaklarında zehir.

Cennet elmaları vardı düşlerinde,

o elmaların süzülmüş suyu,

rüzgarların, kokuların türküsü.

Saydım kadehler biçiminde

yaratmıştı onları Tanrı,

Hugo’nun duasındaki gibi.

Kurudu bütün çeşmelerim

gencecik dudakların sunacağı

bitkin tadıyla bir öpüşün.

Gordoba, çeyiz sandığı kadınların, güzel coşku:

yanaklarınıza allığını veririm seherin dedim

bir öpüşün bitkin tadı karşılığında…

Güneşi verdiler bana!

(Çev.: Ülkü Tamer)