Victor Hugo (1802-1885)

Oceano Nox*

Ah nice denizci, ah nice kaptan

Sevinçle uzağa sefere çıkan

Bu kasvet dolu ufukta kayboldu

Kurbanı oldu kötü bir kaderin

Aysız gecede, dipsiz bir denizin

Karanlıklarına gömülü kaldı

Kasırga, reisleri, tayfaları

Bir kitabın dağılan sayfaları

Gibi savurdu dalgalar üstüne

Hiç kimse bilmez sonları ne oldu

Bu yağmadan her dalga bir şey çaldı

Kimi bir denizci kimi bir tekne

Yazık bu bahtsız, kayıp insanlara

Sürükleniyorlar karanlıklarda

Kayalara çarpa çarpa başları

Analar babalar her gün sahilde

Tek düşleri vardı, gözler denizde

Öldüler gerçekleşmeden düşleri

Oturup paslı çapalar üstüne

Sizi anar neşeli gençler gece

Karışır karanlık isimleriniz

Öykülere, şarkılara, gülüşlere

Sevgiliden çalınan öpüşlere

Yeşil yosunlar içinde uyurken siz

“Bir adanın kralı mı oldunuz?

Daha güzel bir vatan mı buldunuz?”

Sonra susulur, hatıranız yiter

Beden suda yiter, adlar bellekte

Zamanla daha da kararır gölge

Karanlık sularda karanlık unutuş

Silinir gözlerden şekliniz bile

Kayığınız kimde sabanınız kimde

Beklemekten bıkmış ak saçlı dullar

Ocağın ve kalplerinin külünü

Eşelerken, fırtınanın hükmünü

Sürdürdüğü geceler sizi anar

Bir gün ölüm o gözleri örtünce

Anmaz adınızı, anmaz hiç kimse

O küçük yankılanan mezarlara

Ne yeşil yaprağı düşer söğüdün

Ne köprü başında bir dilencinin

Şarkısı duyulur, basit, tekdüze

Nerde suyun yuttuğu denizciler

Deniz! Sende ne acı öyküler var

Uğunan analardan korkan dalga!

Bunları anlatır gelgitleriyle 

Bu yüzden akşam yaklaşırken bize

Haykırır, umutsuz, çığlık çığlığa

(Çev.:Tozan Alkan)

·          Şiirin ismi Vergilius’un  “Aeneis”  adlı uzun destanından alınma.

Latince “Denizde Gece” anlamına geliyor.