William Shakespeare (1564-1616)

Ağıt

Sıcaklardan korkma gayrı

Ne de kardan, tipiden

Dürüldü ömür defteri

Sılaya göçtün madem

Gül gibi gençler nasipsiz

Olacağı bir avuç toz

Haksızlıktan korkma gayrı

Geride kaldı beyler

Unut ekmeği peyniri

Geçim derdine boşver

Saltanat ün fayda etmez

Sencileyin bir avuç toz

Yıldırımdan korkma gayrı

Ne de yer depreminden

Unut sevinci kederi

Yeter çektiğin elden

Sevenler böyle çaresiz

Genç yaşında bir avuç toz

(Çev.:Can Yücel)

2. Sone

Kırk yılın kışı, güzel alnını kuşattı mı,

Kapladı mı yüzünü derin çukurlar artık,

Gençliğin kibirli, süslü giyim kuşamı

Beş para etmez olur, hırpani yırtık pırtık:

O zaman sorarlarsa güzelliğin nerdedir,

Dinç ve şen günlerinin hazinesi ne oldu;

Dersen yuvalarına çökmüş şu gözlerdedir,

Bencil utancıyla israfa övgüdür bu.

Kavuşur güzelliğin çılgınca alkışlara

"Benim güzel çocuğum beni kurtarır" dersen

"Ve yüzümü ağartır ben yaşlandıktan sonra."

Güzelliğin onda sürdüğünü göstersen!

    O, sen yaşlandığında yeniler varlığını

    Soğuktan donan kanın duyar ısındığını.

(Çev.: Talat Sait Hamlan)

18. Sone

Seni bir yaz gününe benzetmek mi, ne gezer?

Çok daha güzelsin sen, çok daha cana yakın:

Taze tomurcukları sert rüzgârlar örseler,

Kısacıktır süresi yeryüzünde bir yazın:

Işıldar göğün gözü, yakacak kadar sıcak,

Ve sık sık kararı da yaldız düşer yüzünden;

Her güzel, güzellikten er geç yoksun kalacak

Kader ya da varlığın bozulması yüzünden;

Ama hiç solmayacak sendeki ölümsüz yaz,

Güzelliğin yitmez ki asla olmaz ki hurda;

Gölgesindesin diye ecel caka satamaz

Sen çağları aşarken bu ölmez satırlarda:

    İnsanlar nefes alsın, gözler görsün elverir,

    Yaşadıkça şiirim, sana da hayat verir.

(Çev.: Talat Sait Halman)

 

40. Sone

Hepsini al, sevgilim, ne sevgi varsa bende,

Çoktan senin olmayan ve sevgi sağlarsın ki?

Gerçek der misin ona eline geçirsen de

Sevdiklerimin hepsi sende değil mi sanki?

Sevgilimi alırsan gerçek sevgi uğruna

Ses çıkarmam onunla keyif sürdüğün için;

Sevgilime sırt çevirip el uzatırsan ona,

Kendini aldatırsan suçun büyüğü senin.

Tatlı hırsız, yine de bağışlarım suçunu

Sen varımı yoğumu aşırsan bile benden;

Oysa daha acıdır, sevnler bilir bunu,

    Güzel sürtük, kötülük iyi görünür sende;

    Biz düşman olmayalım canevini söksen de.

(Çev.:Talat Sait Hamlan)

66.Sone

Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni,

Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.

Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,

Değil mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,

Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,

O kızoğlan kız  erdem dağlara kaldırılmış,

Ezilmiş, horgörülmüş el emeği, göz nuru,

Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,

Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,

Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,

Doğruya doğru derken eğriye çıkmış adın,

Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen’e,

Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,

Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

(Çev.:Can Yücel)