Adil İzci(1954)

Düşsu

Akışına güneşin konduğu

Her suyla bir düşe kayıyorum

Ağlarda deniz kuşları, henüz solmamış

Serinliğinde rüzgâr, yüzünü yıkıyor.

Yosunlar, gündüz uykularımda

Ölmüş denizkızlarının sessiz elleri

Martılar, yelkenleri özgürlüğümüzün

Her denizle sonsuzluğa gidip gelişimiz.

Balıklardan çok çırpınırken kalbi

Her deniz karayı görmüştür elbet

Bir gün kendinide görebilseydi!

(Günizi’nden)