Ahmet Necdet (1933)

Şiir ve Flüt

Şiirin bir ucunda salkımsöğüt
Öbür ucunda gökyüzü ve bulut

Bulutun bir ucunda rüzgârgülü
Öbür ucunda gül devşiren umut

Umudun bir ucunda sonrasızlık
Öbür ucunda tekinsiz paslı kilit

Kilidin bir ucunda sen olmayan sen
Öbür ucunda bencil kalem-kâğıt

Kâğıdın bir ucunda "âh mine'l-aşk"
Öbür ucunda Ahmet Necdet ve flüt

Metin Altıok İçin

Sırtındaki kıl heybede

yalnızlık somun ekmek

bozlağı ve kedisiyle

hep kendine indi Metin

bir şiiri eğirerek

içim yandı dondur beni

tarazlanmış bir ömürdü

suskun kırılgan ve ürkek

hiç kimse-ydi hiç-i gördü

yangınlardan geçti Metin

bir acıyla sevişerek

dışım yandı söndür beni

(Adam Sanat, 93)

Ece Uç Bey

Ece Bey öldü diyeler/ hiçkimse’ler duyalar

Hep’i hiç’te arayalar/ adını sonsuz koyalar

Araplarla at koştururken bir fotoğrafın arabı

Kara’yı ak’tan sayalar/ ak diye kara giyeler

Herkes bağırarak sorsun ve susarak cevap versin

Bir: Niye fayton atlarıyla birlikte göğe ağar

İki: Maveraünnehir niçin Ece Denizi’ne akar

Üç: Neden her çocuğun kalbinde kocaman bir çocuk var

Aşkı zakkumla örüp örgütleyen kurşunkalemli şair

Suriye hamamında şiiri habire sabuna boğar

Ece Bey öldü diyeler/ ölüyü diriye sayalar

Şairi şiirle yuyalar/ yüzünü tersinden okuyalar

(Varlık,1140)