Ahmet Uysal (1938)

Rüzgârı  Öpme Vaktidir

rüzgârı öpme vaktidir

sokaklar soyunuktur 

ıssız arka bahçelere 

düşürmüştür evler tülünü   

örümcek ipeğini dürmüş

gül, güzaltına almıştır hüznü

ay ışığına takılmıştır

şehirler arası otobüsler

bozkır yorgunu trenler

yolcusunu uyandırmıştır

hiç bu kadar yakın durmamıştır

bir dudak bir dudağa

o saatlerde söz yalındır

yıldızlar ipliğini bükmektedir

bekliyorum seni

rüzgârı öpme vaktidir

 (Edebiyat ve Eleştiri, Temmuz-Ağustos 1999)

Yarım Kaldı Son Serüven

Sen öyle düş içindeyken

Silindi suda sureti

Yarım kaldı son serüven

Döndü durdu rus ruleti

Söz eskidi su bulandı

Nasıl bulmalı yeniden

Ki birbirine karıştı

Bilinenle bilinmeyen

Sendin o yaz parıltısı

Yörüngesiz bir gezegen

Yalnız, umarsız, bulutsu

Karanlık sularda yüzen

Bitti mi o mahur faslı

Ay ışığında söylenen

Ateşin suyla dansıydı

Yarım kaldı son serüven

Şiirin Harfleri

-1-

Şiirin harfleri fazladır,
Bir dilin harflerinden

Annesiz çocuktur onda zaman,
Kolay bulamaz koparılan sayfasını

Gecenin tülünü örter
Usulca, yalnızlığın yüzüne

Yükselen sulara dönüp bakmaz,
Göremediği kumda kalır aklı

Büyük yangınlar alıp gitmişse, yüzyıl
Bekleyebilir adı sessizlik olan harfini

Bir dilin harflerinden fazladır, şiirin harfleri.

-2-

Aşkın üç harfi yerine,
Şiirin harflerini gönderin bana

Kırılan otların sesini
Gizleyen t harfini

Tuz gölünden uzun
Bir u

İda'ya giden bir kuğu
Gibi ıslak boynu

Unuttursun
Gözlerime dolan kumu

Şiirin harfleri kadar
Olsun bir dilin harfleri

(Kum, Haziran 2002)