Cahit Koytak(1949)

Virtüöz Ölüm

Ben ki şairim,yüzünüze bakarken

En çok içinizi görmekten korkuyorum;

Bu yüzden yüzünüze bakarken

Ensenizi yalayan denizi görüyorum,

Denizi cesedinize teyelleyen

Yunus sürülerini,

Fenikeli tüccar gemilerini,

Mağripli  korsanları

Ya da  mavi beyaz çizgili

Şiir transatlantiklerini…

Ben ki şairim,dediğim gibi,

Siz konuşurken, bakın, ben

Bir yandan denizi dinliyorum,

Ölümün üflediği boruları, sirenleri…

Ölüm ki,yalnızlıkların en yağız köpüreni,

En  büyük köpüreni,

En sessiz köpüreni.

Ölüm ki, şiirlerin en şiire benzeyeni.

Ölüm ki, kusursuz örtüşeni,

Sözle sükutun.

Ölüm ki,davetleri geri çevire çevire

Artık toya düğüne

Çağrılmaz olanı,usta çalgıcıların…

(Hece, 86)

Ece Ayhan’ın Öldüğü Gün

                             13 temmuz 2002

kralların ve ermişlerin öyküleri tükendi

karıncalar senden mi bahsedecekler şimdi

böcekler senden mi bahsedecekler

güzel sözlerin cinleri

otlar çalılar ve dikenler

senden mi bahsedecekler

sonunda oldu mu bu

zeytin ağacının gümüş yaprakları

sedir ağacının serin ve kederli mavisi

vadilerin dumanlı ikindileri

dikbaşlı suları küçük derelerin

ve ağırbaşlı çağıltıları daha büyük olanların

ve daha büyük ruhları daha büyük sevdalarla

daha büyük varlıkların

hep senden mi bahsedecekler şimdi

hem de bildiğimiz sesleri kullanmadan

rüzgârın dudağını dudaklarına bastırarak

rüzgârın göğsünü göğüslerine bastırarak

ve yaralarına bastırarak sonra

ardında bıraktığın siklonları alizeleri

belki biraz buruşuk belki biraz pasaklı

ama kenarı işlemeli sonsuz

ipek bir mendil gibi

çok katmanlı şiirini; senin

demek sonunda oldu bu

demek seni de çağırdılar

ama bilmelidir mezar kazıcıların

bilmelidir işlerinin seninle

kolay bitmeyeceğini

ve bilmelidir ebeler

kendi mezarına bıraktığın döllerle

kendine sakladığın sırlarla

belki karıncaların otların ağaçların

kalplerinden geçerek

belki bildiğimiz sesleri

sözleri kullanmadan

biz fani kâriler için her dem

her şiirinde yeniden

yeniden dünyaya geleceğini

(Hece, Ağustos 2002)