Cevdet Karal (1969)

Vicdan

Yazgının ardına taktığı

Usanmaz bir hafiye gibi

Canından bezdirmiş seni

Attığın her adımın ardından

Duymak, vicdanının sesini

Onu, bir köşede her gece

Kıstırmak istersin öldüresiye

Bir vuruşta indirmek yere

Kovmaktan farkı ne gölgeni

Bazen güneş tam tepede

Başınla karışır birbirine

Durma kaç, kan ter içinde

Yorulur terk eder belki peşini

Ayırır gibi ruhu bedenden

Dene ansızın kaybetmeyi izini

O sokmadan bağrına hançerini

Sen ol bitiren o zalimin işini

Ve ruhum, sen alçal bir kartal gibi

Bir kartal gibi kullan pençeni

Çık da bırak bekleyen kargalara

Zafer içinde vicdanının leşini

Sonra dön de yakar tanrına

Bir kez de Allahsız yaratsın seni

(Kaşgar, 37-38)