Gültekin Emre (1951)

Zamanı Durdurun

Topal gün, acı şafak, kırgın güneş, eski deniz, korsan talih

Zamanı kim durduracak? Zamanı kim durduracak? Kim?

Kör hayat, kor umut, kar beyazı gece, gelinlik rüzgâr

Zamanı sen ben durduracağız, zamanı sen ben durduracak

Narla ovdum gölgeni, dünle ovdum düşlerini, sardunyayla

Bu aşk öldürecek beni, bu resim hep gülmeli, bu aşk hep sürmeli

Resmin cebimde yanardağ, lavlar sarıyor kalbimi, kalbimi

Herkes kendi dilinde şiir yazmalı, yazmalı kendi dilinde şiir

Çocuklar dağda yaşamamalı, çocuklar dağda yaşlanmamalı

Üzgün kapı, küs pencere, yamalı duvar, uzak balkon, boş bardak

Kuşlar her yere yuva yapmalı, kuşlar her yerde şakımalı, kuşlar

Aşklar konuşmalı, hayattan konuşmalı, ölümden konuşmalı

Yol veriyorum yaşamıma sen olmayınca yanımda, sen olmayınca

Kim durduracak zamanı? Zamanı kim durduracak? Zamanı kim?

Özlemle ovdum kokunu, kalem kutunu, inci taktığın boynunu

Tersi yok zamanın, zamanın tersi yok, tersi ayıp resimler

Bir sen kaldın elimde, bir sen, bir de gölgen, bir de incin

Berduş bulut dolaşıp durma başımda, avare yenilgi gir koluma

Masum katliam sokul yanıma, silik haydut hayat düş yakamdan

Kan nakli, korkak koku, puslu kahkaha, incinen ince dil

Eller yukarı ateşkes

Eller yukarı hayatım

Ben burdayım

Gece Düşleri

gece düşleri alır götürür beni

sığınmacı akşamların hüznüne

-ne çok şey anlatılır ya da anlatılamaz

baskının direnmeye davetine

ölümlerin yeniden dirilmelerine

bir kent düşünün her evde bir yaralı

-ya ölüler ya ölemeyenler ya ölümü bekleyenler

düğünlere kan bulaşmış bir kez

-sevgiler tutsak tek kişilik hücrelerde

sular da çürür yetmişiki gün boyunca

gece düşleri alır götürür beni

dimdik yüreklerin yanında nöbete

şarkı, türkü, şiirle dolmaya

kilit vurulmuş denizlerin dilinde

balıkçıların ağında mavi köpük olmaya

yabancı akşamların karanlık gülleri

mektupların yanıtsız kaldığı günler

acı haberler bizleri bekler kuytularda

yapraklar sessizce hıçkırır ezgilerimizi

gözlerin, dost gözlerin sönmeyen sevgisi

gece düşleri alır götürür beni

elimde bir gül fidanı

kaşların namlu gibi çatıldığı sedirlere

dillerin bıçak açmaz suskunluğu

kararlılıklara, antlara, akşamalacalarına

ve sen gelirsin şafağın ilk rengiyle

penceremde kuş olmaya

(Gece Düşleri’nden)