Hakan Keysan (1970)

En Yorgun Yerini Yanında Taşır Yolcu

Gittiğin yeri bilmektir acıların en büyüğü

Ve ölümün gizli sesidir

                               Durgunluk

Durulduk çöl bitiminde

Yolcu aldı yollar

Derin vadiler girdi aramıza

Nakışlı bir dizeye aktı su

Döküldü dağlardan gözlerine

Her gün

Denize akıyoruz durgun ayaklarla

Asıl bu öldürüyor bizi

Gitmek

   bir meydan okuma değil midir durgunluğa

      ve her şey gitmez mi kendi içinde…

(Suda Bıçak İzi’nden)