Hasan Öztoprak  (1957)

Kırklar Kitabı’ndan

Hergün biraz daha anlaşılmaz olur Dünya

bu yaşlar kırmızı yaşlar değil

kırmızı yaşlar anlayış yaşlarıdır

bu yaşlar kendini salma yaşı değil

ellerin yanma yaşı bu yaşlar

kalbin soğuma yaşı

gözlerin acıma yaşı

başını alma yaşı bu yaşlar

alıp da gitme yaşı

“Neden gidersin alıp başını?”

anlayamam sizi, bundan

“Neden hep anlamak istersin?”

anlamadan tanıyamam   

ne kaldı geriye benden  

bir “ah”kaldı  

perişan bir iz  

gölgesiz bir yaz

yazlar kaldı uçan  

kapılar kaldı, kapalı kapılar

yollar kaldı, biraz kırık

yollar biraz dargın

durgun sular kaldı

dalgalı sular

kardeş sular

yaşlı sular

benden geriye ne kaldıysa kaldı

önemsiz şeyler bunlar:

demek, kırık bir masa, kapalı kapılar, isli bir çaydanlık

pervazda bir el, kaçak bir yolcu, saksıda kırmızı bir çiçek

ama ne çiçek…

gidiyorum ve giderken dökülüyor anlamlar…

(Varlık, 1100)

Hepimiz İçin Bir Cehennem

vakit yok her şeye yeniden başlayabilmek için

heyecanı kalmadı nefes alıp vermenin bile

insan ruhunun İsa’dan bu yana çarmıhtan kurtulamadığını,

bugün artık o çarmıhın hepimizin vicdanı olduğunu biliyorum

vicdansa çaresiz bırakıldığımız bir akşamdır

sabahı olmayan bir akşam

birbirimizden başka, hatta kimsenin kendinden başka

çaresi kalmamışken

sıradan bir akşama mahkûm olduk

yürüyerek çıkıp gidebileceğimiz bir odada

görünmez kapılar tutuyor bizi

dokunmanın şefkati şehvete (şiddete) dönüştüğünde

                                                               her şey bitmişti

şimdi bu şehvet hepimizin cehennemidir

iki bin yıldır bu cehennemde yaşıyoruz

başka bir cehennemin korkusuyla

her yeni günü ilk gün,

her yeni sevdayı ilk sevdamız sanarak

şükrederek yanıyoruz kızgın ateşlerde

ihtiraslarımız ve korkularımızla

acı duymayı bekleyerek

ne mümkün İsa’dan sonra acı duymak

(Kırklar Kitabı’ndan)