Kemal Özer (1935)

Ağıt

annem mi bir kadın

geciken bir kadın gece yatısına

ölüm kendini göstereli babamın saçlarından

günübirlik bir kadın

üsküdar'la istanbul arasında

babamdı sakalıydı babamın

bir akşam göle batırdı

çıkmamak üzere bir daha

hepsi de ekmek kokardı

sayısı unutulan parmaklarının

akşam bir attır bütün ülkelerde

serin esmer bir attır

terkisine çocukların bindiği

Her Soluk Alışta

Kaldırın bugün

ne kadar engel varsa

güneşle aranızda,

elinizin değdiği her şey

gökyüzü koksun

Türkülerle doldurun göğsünüzü

açılın kırlara çiçekler devşirin

kolan vurun ağaçtan ağaca

her soluk alışta duysanız bile

o zonkloyan hüznü

Bugün ilkyazın ilk günü

Onların Sesleriyle 1

bir yolculuk daha başlıyor ozan için. Elinde

bir tek sözcük. Bir dalga ucu, yürüyen

kalabalığın denizinde. Belli değil kimin

ağzından çıktı, nereye taşıyacak hangi titreşimi.

Belli değil, çünkü bir salkımın taneleri

nasıl benzerse birbirine, tıpkı öyle

söylenenlerin de söyleyenlerin de her biri.

Bir tek sözcük bile olsa ozanın elinde

biliyor ki çıkılan yolculuğun sonu

o sözcüğü söyleyene varacak, o sözcüğün

taşıdığı titreşime. Çünkü döktüğü ter

sözcükler arasında yürüye yürüye

dönüştürecek onu da o kalabalıkta

sesini sokaklara taşıran birine.

Onların Sesleriyle 2

buluşuncaya kadar orda burda savrulup duran

                   binlerce başıboş anı

       kimi çoktandır çağrışımı eksik sözlerle

             söyleyenden yoksun bir şarkı

                 kimi darmadağın bir düş

belli değil hangi göze nasıl bir uyanıştan yansıdığı

       niye bırakıldığı unutulmuş bir karanfilden

              kiminin bir kaldırıma sızıyor ışığı

           kiminde her darağacından bir şafak

her ağıttan biz dize, her yıldönümünden bir yankı

   artık ne darmadağın ne unutulmuş ne eksik           

hiçbiri sahipsiz değil onların sesleriyle buluşalı

Onların Sesleriyle 3

ileriye doğru itildiğini duyacaksın sen de

daha dünyaya gelmene bunca yıl varken,

duyacaksın daha ilk soluğu ciğerine çekmeden

senin için de söylenmiş olduğunu o şarkıların.

Üst üste konan taşlarla bir duvarın nasıl

yükseldiğini görmeden daha, anlayacaksın

sözcükler değildi o şarkılarda sana ulaştırılan,

onlar için atılmış adımlardı, yürünmüş yollardı.

Bileceksin, söylemeye daha başlamadan,

sesinde bir güneş taşıdığını bugünden yarına,

bugünden yürek yüreğe geleceksin söyleyecek olanlar

yarın söylemeye daha başlamadan o şarkıları.

Yürüdükçe Öğrenmenin Şarkısı

Yürüdükçe öğreniyorum ayaklarımızın da konuştuğunu

yürüdükçe sorular sorduğunu, yankılar bıraktığını ardında

öğreniyorum gök ne uçsuz bucaksız,

                                                 ne göründüğü kadar mavi

bulut değil rüzgârın taşıdığı bir tek,

                                                vakti gösteren saat değil

yürüdükçe öğreniyorum, kendiliğinden ışımıyor sabah bile

Söylendiği yerde kalmıyor söz, durmadan ilerliyor alevi

- içinde bir yürek varsa bir sözün,

                                             içinde bir alev varsa yüreğin -

bir alan bir başka alanın, bir kent bir başka kentin

yürüdükçe katıyor sınırlarına kendi sabırsız genişliğini

Yürüdükçe öğreniyorum, elimize neyi alırsak alalım

- bir somun parçası, aşınmış bir çift ayakkabı, bir bayrak -

yeni bir dili konuşuyor tutup kaldırdıkça havaya

öğreniyorum bir kıvılcıma yol verdiğini parmaklarımızın

neyi tutarsak tutalım ellerimizin her biri bir şalter

Zonguldak

Yerin derinliklerinden geldiler, ellerinde

susmak bilmeyen bir yeraltı güneşiyle, ne kadar

diplere bastırılırsa o kadar boğulmak bilmez yankısıyla

yüreklerinin.

Ağır ağır geldiler, karanlık sarnıçlardan sıza sıza.

sağır küplerde birike birike, yararak kaslarının içine

yuvalanmış sızıları ve ciğerlerinde yer etmiş

ışıksız lekeleri.

Geldiler bir büyük sesin harfleriyle ağızları dopdolu,

suskun  çamuru küremek için kentin gölgesi sokaklarından,

sıyırıp aşmak için yıllardır gökyüzüne birikmiş pası,

ovmak için isli alnını sabahın.

Anıt bildiler sıradan ve gösterişsiz bir günü, diyecek

sözleri varsa anıt bildiler, akacak bir yatağı varsa

ırmaklarının ve atacak köprüleri varsa anıt bildiler,

toplandılar o anıtın çevresine.

Sonra her gün geldiler, artarak geldiler, kadınları

çocukları ve alkışlarıyla,yoğurt mayalar gibi geldiler,

pişkin ekmekleri bölüp de paylaşır gibi, su gibi, ateş gibi.

Her gün yeni ağızlar eklendi ağızlarına, yeni

yollarla tanıştı ayakları, her gün yeni kabuklar çatladı,

yeni kulaklar işitmeye başladı söylediklerini, bir kent

oldular sonunda

ve adını değiştirdiler ülkenin.

 (Damar, Nisan 1999)