Metin Cengiz (1953)

Aşk Tükeniyor

Baharın en geniş çağına yaslanıyorum
Gölgesi büyüyor sessiz çığlıkların
Anılarım üstüme devriliyor
Sular kuruyor, kendimi bile anlıyamıyorum
Sözcüklerse kırılıyor dokunsam

Bu ağaç denize doğru ölü bir kuş
Bir sıkıntı imgesi çoğaltıyor boyuna
Taş çatlıyor, buz eriyor, toprak göçüyor
Gök yanıltıyor yol izlerini
Aşk tükeniyor, aşk tükeniyor, aşk tükeniyor
Aşk tükeniyor, o kanımızda açan çiçek
Aşk sahiden tükeniyor, usanıyorum
Sabotajlar yazıyorum suyun belleğine
Suyun o sonsuz belleğine

Yollar yıldız dolu, incilenen kum
Martıları unutmayın, sesteki sesi
Çünkü köpükten bir gülü
Yaratma isteği benimkisi

Yazgısını Yazmak… Dolaş Dağları

                                               gençlere

sen temizsin, günahsız, suçsuz, dolaş dağları

bu yaz günleri boynu bükük şakayık gibi

yıldırım çarpmış bir ağacı andırıyorsa

sen sular geçmiş yolcu, dolaş dağları

yazgısını yazmak senin için gün oyuncağı

dolaş dağları, güneş de çıkar eşref vaktinden

baygın ve gam içindeki halkların

halka halka sararmış metninden

saksafon sesidir bu gelen, saksafon sesi

sen temiz, günahsız, sevinci diri

sevinci yaz günleri için gölge dolu

yaz yıldırım çarpmış asırlık ağaç

sula bulutlarla şu cılız selvileri

(Adam Sanat,Nisan 1997)

Aşk İlahileri Xlll

     gelecek ne geçmiş ne ya şimdi

     yer ile gök arasında      

     gövdelerin vurduğu zincir mi birbirine

gecenin nabzı atıyor bedeninde

ırmakların karanlık uğultusu

hangi yola koyulsam

tenindeki rüzgâr tutkulu

bir efsane yolcusu gibi

uğrağım bahar açmış görgülü ovan

yazgımı orada okuyorum sanki

ve düşsel bir akıntıdayız...boşluk

zamanın çiçeklendiği cennet bahçesi

çimenler üstünde güneşin yüzü

göğüs uçlarının sabah gülüşü

ovalar, vadiler ve dağlar

ve yıldızlar tarlasını andıran sırtın

biri bal biri şarap akan bacağın

işte yüreğimde kopan ölüm fırtınası

hadi bırak bahar açmış su içeyim ovandan

dinleneyim serinleneyim: söze açın duası bu

(Islık ,Ocak-Şubat 2002)

Zehirinde Açan Zambak

                                (Sevgili eşim Münevver’e)

I

Anason Kokusu

Sarı, sessiz günlerdir

Mağrur ve soylu:

Nişanlı bir kız gibidir şimdi yaz

Şimdi yağmur yağsın beklenir

Çocukluk resimlerine bakılır gibi

Renklere ad verilir durgun denize bakılarak

Garip bir intihar gibi arada bir hatırlanan

Kan göğü götürür yüreklerde

Ve gülümseyerek deler geceyi

Kendi zehirinde açan zambak

Şimdi sarhoşuz, mızıka çalıyoruz

Dudağımızda bulanık söylence izleri:

-Hem duası hem ihaneti zamanın-

Ne yazılır böyle vakitlerde insana dair

Bir orman karanlığına benziyorsa hüznü

Haydi sevişelim, sevişmek biraz devrimci, biraz tutucu

Bu temmuzun ilk günleri, hain, hınzır

Denir ki insanın kendisidir yollara savrulan kar

-Sevgili, o ince yollarda yaz

Bir anason kokusudur beyaz

II

Varoşlarda

An gelir şarkılaşır su

Sisler arasından çıkıp gelen kuğu

Rüzgârlı bir ovaya dönüştüğünde

Adsız yönlerde bıraktığı iz

Dinle, bu esriklik sevinciyle

Sonsuzu sonsuz yapan biziz

Bu bizdeki renk, bizdeki titreyit

Ömür boyu sürecek en uzun gerçek

Ne demiş ilk düşünürü dünyanın

İnsan ki ardındadır kendi gölgesinin

Baharda bir üzünç ağacıdır dile gelecek

Kopmut bir defa içimizden

Tutmuş yankılanan yolunu

Issızlığa düşen imgeler gibi narlaşır

Ayrı yollarda giden dostlar gibi arkada

İz diye çan sesleri bırakır

-Sevgili, şimdi varoşlarda

Günahlardır, olgunlaşır

III

Ud Sesi

Dağlarda bir ud sesi derinden

İç geçirir rüzgârda nar ve kar-

Üstünden sular süzülen kadın

Göğsünde efsaneler gizler kederinden

Mor demetleri tutkulu yüreklerin

Bu ud sesi, yeni doğan bir zaman nefesi

-Belirsiz tapınağı hayatın, görünmez tapınağı-

Yumuşak ve ağır ritimlerle mavi

Göğsünde gizden şiire doğru elma tadı:

Bir lamba ki yanar sabaha kadar

Işısın diye evler sokaklar

-Sevgili, bu ud sesi

Sonsuza uzayan gölge tek tesellisi

VIII

Yazın Sesi

Ulu bir ağaç rüzgârı yazın sesi

Esiyor hafifçe saydam ve tunçtan

Ötede, dö minör. Korku, umutsuzluk ve acı

Tutkular kar taneleri gibi yağıyor şiire

İnsan nasıl duyarsa zor günlerde güçsüzlüğünü

Öyle duyar notalarda çınlayan yazı

-Sevgili, titrer yazla yüreklerin sırları

Seninle birlikteyiz yine seninle ayrı

XIII

Pastoral Müzik

Sana pastoral bir müzik besteliyorum

Eskil duygular karışıyor havaya

Bir meleğin hıçkırığı

Fısıldayan koruluklar, aşk masalları

Belleğin kafesini yırtıyor bu çılgın uyum

Sana pastoral bir müzik besteliyorum

Döküyor çam ağaçları düşlerini

Unutulmuş ayinler dolduruyor geceyi

Karanlığın çatallı dilinde

Yasaklanmış masallar anlatıyor masalcı

Dokunup geçiyor menekşedeki gizli anlama

Sana pastoral bir müzik besteliyorum

Dilimin ucunda dans eden notalar

Kızarıyor büyülenmiş gözleri özlemin

Sonra bir yağmur başlıyor, içe kapanış

Yelden büstler kırılıyor eriyen gizlerde

Fenerler köreliyor, çarpıyor fırtına yüreğimize

Sözcükler göklerin ilk gücü, ilk çiçeği

Secdeye varıyoruz önünde

-Sevgili, sıyırıyor kemikten eti

Bir intiharın aşka kalan hasreti

XXI

Son İsyan

Saat, gece yarısı

Karanlık ilenç gibi iniyor yere

Yazın son kalıntısı

Eski kapıların sesi gibi bahçelerde

Demek hançer yarasıyla süzülüyor güvercin

Otobüs durağından göğün uçurumuna doğru

Bir kadın silüeti çığlık çığlığa pencerede

Sızlatıyor yazı kemiksi acıyla

İşte, günler geçiyor saydam ve ağır

Yabanıl kahkahasını atıyor büyünün rüya treni

Bu belki görüntüsüdür gerçeğin belki değil

İpek telini koparan kimbilir hangi çağdır

-Sevgili, bu şiirle başlayan şölen

Yeryüzüne yağan ilk yağmur duasıdır