Metin Fındıkçı (1961)

Ellerime Sığmayan

Kırık bir testidir eşikte duran

Ovaya yayılan acı bir sudur.

Oysa sığmaz gecenin gözleri yanan

mumlara,ellerime sığmaz

bir yara içinde büyüyorum

akan suyun tadı kaplanın gözlerinde durur

gitgide organlarıma karışıyor talan edildikçe kadim yerler.

Mumlarda tükenen gecenin gözlerine bakıyorum

sen büyüyen bir fısıltıyla çıkıyorsun

geceden gündüze

dağılan nar  tanelerini örtüyorsun

karanlıktan aydınlığa açılıyorsun.

Çocuk giysiler içinde mavi bir gecede

ağaç  dibinde telaşlı bir karınca yuvasında

koyu ve diri kokunu duyuyorum.

Ellerimde suyun

asi  yüzü

kınında terli

bir bıçak.

(Yom Sanat, 20)

Firdevs

Kabuk bağlamış yarayı kanatırız ara sıra

İki tepenin arasından geçen patikayı düşleriz

Hiçbir şeyi hesaba katmadan yaşadığımız aşkı

Issız bir yamaçta tükenen soluğumuzla.

Dostumuz: gecenin ininde bulduğumuz yalnızlık olur.

Kaç çitin telini sürükledik ayağımıza takılan

Gece, hangi tenimizde dağıldı ay büyümeden

Kahraman aradık dolaştık bütün masalları

Arka bahçelere gömdük biten düşleri

Karşı çıktığımız her şeyin siyahı bulaştı

yalnızlık bize kaldı.

İçimizin sessizliğiyle katlettiğimiz günlere

Geldik, hesapsız dolaşıyoruz sokakları

Gözlerimizde eski meydanların uğultusu

Akar, aynaların bize bakan dehşetini

Buluruz, bize tutunan yalnızlığını.

Görüntüsü yanan kırmızı gül nerede?

Durmuşuz donuk bir gölün mavisinde

Unuttuk gülün dalında akan suyu aramayı?

Pıhtılaşmış uykuda dolaştırıyoruz gözlerimizi

Nasıl gelindiyse işte buradayız.

Özleme Mekân

I

Eski bir kilise avlusu nasıldır bilirsin

Bilirsin çinisi çalınmış kırık bir pusulada geçer zaman

Nasıldır bilirsin böyle bir avluda soluklanmak

Seni görmediğim günlerin küflü ekmeğini bilirsin, bekliyorum

Su alan bir kalyonla, bilirsin bir kara parçasıdır yüzün

Bir ormandır bir koydur bir buluşma yeridir

Ve yoktur onu da bilirsin. Eski bir avlu nasıldır bilirsin

Bir yaşanmış bizimdir ve gözlerim vaha faslında durur

Bilirsin, kırık camlardan içeri gözlerin derin

Sonsuz, ey çarşambanın akşamında özlenen

Anladım sensin şu kaybolan ellerime mekân

Sonsuz teninde ellerime kısacık ömür sensin

Çağırmayan sesin akşamın ve telefonların uğultusuyla

Nasıldır bilirsin yön bilmemek, bilirsin

Bir kedinin gözlerinden içerisi çöldür...

II

Durup özlemini günlere bölüyorum

Eski bir avluda kuyu nasıldır bilirsin

Görünmez ulu gözlerine sesleniyorum

Karanlık sensin, susuzluk sen, aydınlık sen

Dökülüyorum yataklarından suların

Yokluğunu bağışlıyorsun alıp bekliyorum.

"Ne avutur ki beni senden başka"