Metin Güven (1947)

Siyah Kan

Kırmızı değildir kan

Siyahtır ve ölüme yakındır

Taşlara basarak yürüyen çıplak ayaklar

Güneşin altında uyuklayan küçük köpekler gibi

Geriye cennet ve cehennem bırakır

Hayat sürüp gidiyordur

Eğlencelidir,gizleri vardır

             dalgınlığa benzer

Ölüm gizlenmez hiç bir zaman

Olağan bir serapolarak yaşar insanda

Ve gürültülü yağmurlardan sonra

Toprağın ko(r)kusuna karışır sureti

Ölüm yelkenidir hayatın

Sularında güller açar,cesedinde karanfil.

(Yeni Biçem, 60)