Oktay Taftalı (1958)

1958 Erzurum doğumlu. Şair, felsefeci ve pedagog. Haydarpaşa Lisesi'ni ve ardından 1982 yılında İstanbul Üniversitesi Felsefe Bölümü'nü bitirdi. Aynı Üniversite'de yüksek lisans yaptı, 1985'ten itibaren Viyana Üniversitesi'nde felsefe çalışmalarına devam etti. 1980'den beri Üç Çiçek, Poetika, Düşler, E dergisi çevrelerinde yer aldı. Oluşum, Somut, Yazko Edebiyat, Varlık, Sombahar gibi dergilerde şiir ve denemeleri yayımlandı.

Şiir kitapları: Pembe Aralık(1986), Suların Durulduğu Yerde Yalnız Askerler(1993), Kan Geleneği(1998) ve Sivil Aşk Yoktur (toplu şiirler). Ayrıca, Şiir Ahlak ve Estetik, Medya Çağında Düşünce, Emperyalizm, Ahlak ve Siyaset Üzerine Bir Uzun mektup, Batı Aydınlanmasının Sonu ve Yerli Düşünce diğer kitaplarıdır.

Şarkılarında Rüzgârgülü

açık bırakmasan kapıları

ben uzayıp gitmesem

su istemese çiçekler

       ama sen su versen

açık bırakmasam kapıları

ben hiç değişmesem

bir gün güneş alsa odam, ışıkları söndürsem

bir rüzgâr gülü bulsam şarkılarında

serin yollarını yitirmesem

açık bırakmasan kapıları

duymasa başkaları, duymasa şehir

            benim olmayan bu çığlığı

keşke korkmasan, giden belki ben değilim

işte yazıyorum

ben şimdiyim, buradayım

işte yazıyorum, yazıyla kutsanırmış zaman

hem sen beni ne kadar bilirsin

ne kadar bilirsin çocukları

            şimdi burada olan ve

            değişmeyen hiçbir zaman

artık bu hayatı ne denli uzatsam,

            el versem

                        yalnızlığına

bütün korkular sana beni yazar

giden belki ben değildim, ama artık gittim

o kapılarıda yalnız ben kapatacağım

ben hiç değişmedim, şimdi sen sus

sen sus aralığında akşamın

ben yalnız

            ben bir hikâye zamanında ağlayacağım.

(Öküz, Kasım 1997)

Aşklarınızın Sahibi Benim

kelama başlayınca sizinle

geri gidiyor adımlarım, sığ sularınıza giriyorum

şaşırıyorsunuz, şölende ve cenazede

isteksiz heyecansız ve durgunsuz

siz var ya,siz

çocuklarını denizaşırı ölümlere gönderen

sömürgeciler kadar mert değilsiniz

bana gelince, beni yorunca varlığınız

beni öyle biliniz,

ki sarhoş ve dövüşçüyüm

bin beterim mülkünüze

aynalarınıza bakıyorum, aynalarınıza

saatlerinizi soruyorum, eskitiyorum onları

kızıyorsunuz

kızınız kızınız

kızınızı seviyorum, bana vermiyorsunuz

yoktan bir sevinç nasıl çalışır

hangi hukuk beni alıkoyar bilmiyorsunuz

diretiyorsunuz

şark usulü talanda ve haramda

bölüşemiyor, yiyemiyorsunuz

papaz yakıyor elinizi

işte andolsun

kapınızda dans ederim bundan böyle,

                                               size nara atarım

ölümsüzlük şerbetinizi ben içerim,

                                               uyurum uykularınızı

derin ve huzurlu

şakiri  ve zakiri anımsatıyor size

nasip değil, oralı değilsiniz

bakın siz var ya, siz

siz hakikaten bana dertsiniz

ben size ilan-ı harbim

kopunca tufan kocayınca kızlarınız

umutsuz aşklarınızın bile

amansız sahibi benim

(Öküz 49, Haziran 1998)

Bir Yanımız Öfke ve Deniz

belki kimseye bildiremedik

                                               ulaşmadı haberimiz yerine

oysa bu denizlerden karşı kıyılara ne çok yineledik

“utanmak biraz insan olmaktır aslında”

biz getirmedik bilim ve tanrı egemenliğini

                                   sömürgeleri biz keşfetmedik

günaha ilişkin değil kimliğimiz, günah belki bu çağdadır

ve avuç içimizdeki yara ondan intikam almaya yetmez

ansızın havaya düşer yorgunluğumuz

                                   dağ geyikleri üzerine bir söylence olur

kimse görmek istemez bizi akşamları

çünkü inanca göre biz

akşamı bacak aramıza gerer, alkolle inceltiriz

ve inanırız daima

utanmak biraz insan olmaktır aslında

ihtilallerin riyasını düşünürüz

ve isyanı kutsarız çokuluslu ölümlere soyunarak

küçük yaşlardan beri biliriz

bir yanımız öfke ve deniz bir yanımız palandöken doruğu

ateş, toprak ve su gibi

aziz olmayı denemeliyiz

uygun zaman: kuşkusuz ortadoğu

ve insan görünmeyen bir kuytuda ansızın

utanmak biraz insan olmaktır aslında

sonra ceketimiz bir uzun rüzgar yüklenir

ve ayaz kokar ellerimiz

yıllarca haber alınamaz bizden

postamız gecikir

gecikir postamız diye

cinnet getiririz güvercin katillerine

oysa zaman bize eşlik etmek zorundadır

geçmek zorundadır o

uçmalıdır haberimiz, bildirilmelidir yerine

“günah belki bu çağdadır ve biz utanırız

çünkü utanmak, biraz insan olmaktır aslında”

(Suların Durulduğu Yerde Yalnız Askerler’den)

Emanetim Tehdit Ediyor Yılları

                                                                       Tamer Saatçioğlu anısına

Beni vurduğunuzu kimseye söylemeyin

nasılsa her canlı

                                   sonunda toprağa düşer

doğa yineler kendini bir kısrağın karnında

emanetin ve tehdidin gizli ilişkisinden ötürü

                        yavrusunu emziren bir anne ateştir

                        ateş gibidir düşmanına

                        ben onunla barışığım

işte bu yüzden uysal ve sabırlı

                        bir ad bulmalıyım kendime

zalimler ve kahramanlar arasında ortak bilinen bir suçtan

                                                                                  almalıyım cesaretimi

ateş gibi anasının yanına iyi bir oğul

uysal ve sabırlı bir ad kendime

ve her canlı gibi düştüğüm bu toprağa

                                               sonsuz anlamlar verebilirim

ben hala

ayakkabısını bağlarken ilk derse geç kalan bir çocuk gibi

infazıma geç kalabilirim

beni vurduğunuzu kimseye söylemeyin

yaşarken değil belki

                        öldükten sonra ben

                                               yalnız rüyalarınıza emanetim

(Kan Geleneği’nden)

Hile ve Hayâl

Erdem bir ruh halidir, kömür hayatın gizi

akrebi henüz bilmiyorum, hayalse ben’im

                        belki benim nedenim bir pusu haberi

                        belki ben ateşe karşı bir sancıyım

                        şaşıyorum bana rağmen derin uykulara

                        bütün gece ateşe bakıyorum

                                                                       gelgit oluyor aklım

ben kutsal azınlıktan biri, akşam ülkesine yabancıyım

ben flagellum dei, yağmura ve ekmeğe inanıyorum

biliyorum zehirli bir kadın eli

                                   kimseye söylemiyorum

yani sözünü etmiyorum birçok sırrın

                        ve kimyayı ölümüme saklıyorum

yani göç eden maddedir, rüzgarımız gümüş

hileyi henüz bilmiyorum, hayalse ben’im

                        belki benim nedenim bir pusu haberi

                        belki ben erken ölümlere akan bir geceyim

                        gölgem dayanmıyor sevdiklerimin yokluğuna

                        benden önce gitmesin diye onlar

                                                                                  hileyi keşfedeceğim

ve rüzgarla birlikte ben

                                   kan revan içinde bir hayal olarak

önce davranıp hemen

                        ateşi aleme

                        alemi ateşe vereceğim

(Kan Geleneği’nden)

Sivil Aşk Yoktur

Bu kentte senin yaşadığını bilmedim

ne temizlikçi kadın söz etti, ne bekâr odam

                               böyle giderse de bilmeyeceğim

ne zeytin bahçesi gördüm burada

ne doğru bir hüzün ne sahici bir yalan

                               ben bu kenti terk edeceğim

çok acı olacak hava

belki yine sis ve duman

                                              belki de veba

ölümüne olacak bu işler

alçakgönüllü şairlerin ağzında deli bir gül gibi patlayacak

                                                                                            bir avuç kan

kan akacak kanallardan

                                              ben gidince

ellerindeki yaraların izlerini silemeyeceğim

rüzgâr kokusu yitecek saçlarında kıran

camlara vereceksin kendini

                                              ben bilemeyeceğim

sivil aşk yoktur diyeceksin

                                              hep terör hep kavga

hep yağma ile geçti ömrüm

en son bu kentte aşk şiiri denedim

baktım hâlâ utanıyorum

bu kentte senin yaşadığını bilmedim yıllarca

şimdi geçti mi zaman

şimdi yine "bahar yorgunluğu"

                                              yine sis ve duman

Suların Durulduğu Yerde Yalnız Askerler

                                         Gamze Ongan için

gecenin bir ağır kalkışı vardır, umutları üstüne

"açıl ey ömrümün varı açıl"

haziranda bir gece durulsun için sular

                                              duru sular gecenin en ağır umutları

hani unuttum sanırdın postal bağlamayı, palet şakırtısını

                               ve askeri ilimlere olan eğilimini gönlümün,

                                                             ki bıçkın ve delikanlı sen

savaşsız yapamazdın

                                              görüldüğün yerde durulurdu sular

sen, duru suların barbar ve hüzünlü kurmayı

bakakalırdı gurbet elleri

                                              yüreğinde atılırken 105'lik mermiler

bugün kederli ve çok öfkeliyim

                               elimde ahir zaman savaşları haritası

                               şans tanımıyorum sarışın kavimlere

ve münzevi bir sevgi olarak sen

                               hiç bilmeyeceksin, o ağacın yanında niye duruyorum

ancak eğer terk etmezsen bizi bu haziranda

söz verebilirim

herkesin en uygunsuz gördüğü bir zamanda

inançsızlık ve korkuya bir avuç barut değişeceğim

dili tutulacak parayı ve silahı tedavüle koyan bir yahudinin

ve görüldüğü yerde durulacak sular

birçokları dolaşırken ortalıkta sivil ve yavşak

ince sanatkârların tavrıyla ağır bir işçilik olarak

bir dülger, bir cam ustası

                               veya patetik bir asker cesaretiyle basılacak

               bu dünyadaki en beter harami zulası, senin evin...

gecenin bir ağır kalkışı vardır, umutların üstüne

"açıl ey ömrümün varı, has bahçenin gonca gülü" ulan açıl

ve sanma ki bu söylediklerim birer lejyon hatırası

yalnızca gurbetteyiz dedim

                               burası ne çad, ne zengibar, ne de fransız guyanası

haziranda sana asker doğmuş çocuklar armağan edeceğim

hepsi pala ve gürbüz

                               hepsi paramiliter

yoksa benden geriye ne kalırdı öfkenin anlamında

                                              ben duru suların

                                                             barbar ve hüzünlü kurmayı