Oya Uysal (1952)

Ayışığında Kağıt Gemiler

Sabah

Yalnızlığa bakan bir balkonumda

                    bir çift güvercin sevişti

dudak izin silinmiş bedenimde bir ürperti...

Şimdi

vişne bahçesinde sırtüstü uzanmıştır nisan,

şiir ezberletir böceklere.

Dağınık, ıslak ve soğumuş içine,

bir gün ışığı edin. Sarkıtır renklerini gökkuşağı,

çalkantılı iç denizine

yüzünün acıya değen yerine.

Tuhaf bir biçimde tutunduğum hayatın

sayfa kenarlarını desenleyen

                           ayışığı

usulca gezindi ayva tüylerimde.

Kağıt gemiler süzülürken uzak imgelere

bir gül sığındı dikenine.

(Milliyet Sanat, 365)