Salih Aydemir  (1967)

Ruhun Ustası

kırıldı dilimdeki sözcükler ve kaç yaz geçti unutuştan

öykülerin peşinden koşuyorum, anlar geçidinden

şiir için tünel kazıyorum kent bloklarında, im penceresiz

kapıları kilitliyorum çürüyen tenimin damarları için

suskun ve dalgın bir aşkı terk edip gidiyor sabah

bu yalnızlığın nasıl değişeceğini bilmiyorum

kuzeye gitsem, denize insem kabuk bağlar mı gelmeler

sonuçlar nedenlerine küsmüşse aynı olmadıkları için

esmer bir uykudayken kaybolur muyum tutkuların peşinde

şarabı boşaltan çocuk öldü meriç hanım, yüreğimde tortusu

imge istasyonunda trene binen kaçak bir anlamı saklıyorum şimdi

onurlu kefenlere şarap döküyorum sokakta yitenler için

ölümün ve müziğin amacı hayatı denemekmiş

kendine yaslandıkça daha iyi anlıyor insan

olması gerekenler, olup bitenlerle yer değiştiriyor

kimin nerede ve nasıl yaşlanacağını size sormalı

siz değil miydiniz gözlerle yaşanır dünya

gözlerle yaşlanır yürek diyen,  yaşlandı göz

her nokta yeni bir sessizlik başlatıyor yüzümüzde

kan kuruyor kırık bir dizenin ardından, imge kasaba yalnızlığı

rüzgâr bir kadın gibi çıkarıyor öfkesini çiçeklerden

size dönüp bakıyorum, size kanıp akıyorum

yaşadıkça kirlenmesini biliyor insan, miras yedi çünkü

ben bu çağda efsaneleşmiş pazarların hesabını tutuyorum

yaranın da yarası var, ruhun ustası yokmuş

kim yükünü erken boşaltırsa birine

biri o kadar az kabuksuz yaşarmış

kötülük meleklerden geldi, inanç geriledi

incecik ünlemler kaldı düşlerin azabında

şiirlerimdeki öznelere kırağı düştü, cam eridi

zincirleri kırıldı duygularımın, özgür bir köleyim şimdi

kurduğum dünyanın altını üstüne getirdim sizin için

es geçti dibimin kuytusundan yine bir akşam

neredeyse yine akşam olacaktı sabah sandığım günlerde

kuşkular için yeni bir uzaklık çoğaltıyordum dilimde

harflerin dergâhında yüzünü yıkıyordu dizelerim

bir yerde yine bir şeyler çoğalıyor meriç hanım

azalan yanımdınız, siz olduğunuzdan emin değildim

kavmini terk etti içimin güvercinleri

sesimin armonisi bozuktur hâlâ

(Meriç Hanım’dan)

Akıl Karası

her şey aşırıya kaçtığında güzeldir

                                      pasolini

hüzün ve pişmanlık;

kim böyle bir yeteneğe sahip olmak istemez ki

nasıl ayrılırsan ayrıl hayallerinden

paylaşılan her sessizlik hataya düşmektir

hatalar ki sınırları aşmak ince bir neşeyle

suda yanan kitap sokakta yürüyen yaprak

zevkin kırıntılarını topluyorum senden

öpücüğü olmayan duyguları

eriyen muma toplanıyorum, arkanı dönme

çan, ateş ve boşluğun sesi

göz kapaklarımı yırtan ışık

yanan düşlerimin içine sarkıyor

sisin ve suyun içinde kayboluyorum

merhamet kan dökmeden olmaz, diyor baudlaire

kan dökmeden sevişilmez kapı önlerinde

şimdi yataklar ve yollar boş

bir isteği ateşlemeliyiz seninle

bir isteği, ruhun köşelerini yıkmak için

içine kaydığımız uçuruma bakıyoruz

suyu kirletmeden geri dönmeliyim

hataya düşmek için müziği başlatın lütfen

(Akıl Ayazı’ndan)

Hüzünlü Isırgan

                                   gece kim çıkıp gelse yağmur yağdı

                                   ıslandım odadan odaya koştum

                                                                       halim şafak

değişmiyor suda kalan saçlarım

üzüldüm yüzümün gülüşlerine

sokakta kan kusuyor rüzgar

oynatıp duruyorum ellerimde yağmuru

bu kaçıncı sevişme kaçıncı öç

bir parça ah  bir parça bakıp gitmeler

taşları dövdüler ağaç köklerinde

yaşlı çocukları unuttular akşamları

üzüldüm göğsünün kokularına

bacaklarımda ıslatıp duruyorum yıldızları

ben üç ayrı yüzü olan cuma değil miyim

başına parça parça mermer taşıyan yaz

avucumun içinde kızarıyor cam

iğnenin ucundan geçiyor hıçkırıklar

acı kurutuyor belleğimdeki ırmakları

tanıdım   az yaşadım   yüreğimi bağışla

seni göremeyecek kadar yorgunum

bakamayacak kadar sessiz   ve sabah

kalbine geç kalan şubat  gibi kırılıyor

değişiyor  suda büyüyen yüzüm          forsa

yıldızların asıldığı yerde yüzümü yüz

ağzım açık    hüzünlü ısırganlar taşırım

ayaklarım bunca baba bunca anneyken 

soyunup yatıyorum bir taşa   cuma değil miyim ben