Tozan Alkan (1963)

Hisar

Hüzün tayfının soluk renklerinde

Sulara özgü bir sarışınlıktı hisar

İncecik ölümlere yürürdük her gece

Torbadan ne çekersek o olurdu intihar

Tutsaktık kırgınlığın haritasında

Biz, özgürlüğe düşkün aylak kullar

Güz çiğdemleri taşırdık yakamızda

Önümüzde çıkma ekmek ve hardal

İsyankar şarkılar söylerdik hayata

Eğreti duran yorgun korkuluklar

Gibi beklerdik insin denize karanlık

Yükselsin gövdelerimizden ruhlar

Hüzün tayfının soluk renklerinde

Şimdi sararmış, eksik bir resim var.

(Zaman ve Maske’den)

Zaman ve Maske

Zaman da bir maske, pişmanlıkların!

Dalgın bir mürekkep lekesi gibi

Masum günahıdır beyaz sayfaların.

Kilit tutmuyor kapıların önü arkası,

Herşey  aynıdır anıların bahçesinde.

Dağılan gövde...kuru sıkı yaşanmış yıllar,

Esirgemiyor zehrini sarmaşık,

Sen çekip gidiyorsun kolalı gömleğinle.

Bense ne çok biriktirmişim, en çok ölüm,

Yine de güvenemiyorum ölümüme. 

Zaman da bir maske, pişmanlıkların!

Dalgın bir mürekkep lekesi gibi

Masum günahıdır beyaz sayfaların.

Ben de beyaz bir leke gibi size aktım,

Denizler yarıldı, bana tutundu boşluk,

Ben batık gemi! içimde hiçbir yolcu yok,

Ah kolsuz ahtapot, nasıl sıktın boğazımı

Nasıl dişledin beynimi!

Vazgeçtim yazmaktan

Aşklardan apartılan o kırmızı şiiri,

Çünkü istasyonsuzdu trenleriniz

Fenerleriniz ışıksız, suskunluğunuz sağır

Boşuna tabancalar aradım çarşılarda

Önümü arkamı kendimi boşuna aradım.

Zaman da bir maske, pişmanlıkların!

Dalgın bir mürekkep lekesi gibi

Masum günahıdır beyaz sayfaların.

(Zaman ve Maske’den)

Çoğalan Gövde

Ben bu kalleş yalnızlığımı seviyorum

Bazen kasketim sanıyorum kendimi

Üzerime yağmuru giyinip,

Denizleri yatışmaz bir aşkla yürüyorum

Varsayalım göğü anlamam gerek

Bir mührü ya da üstüne basılan bir şeyi

O vakit mürekkebe gömülüyorum

Ben ölürken içimde tuğralar birikiyor

Kızaktan suya indiriyorlar sonra göğü

Kuru Kemikler Vadisi’nde, işte böyle

Böyle çoğalıyor gövdem

Gövdemde göveren kır çiçekleri

Ben bu kalleş yalnızlığımı seviyorum

Sizleri biriktiriyorum az az içimde.

(Kalbin Akşamüzerleri’nden)

Ra-fet

                   Rafet Ekiz için

Sana bu uçurumlar tanrılardan kalıt

Düşmek bir oyundur akşamüstlerinde

Yüzünde sokak köpekleri gezinen

Bir ressamı kim ölüme boyayabilir?

Ey saralı denizlere düşen yangın

Balıkların yasını tutan umarsız acı

Ey preslenmiş hayat, o hırçın ruhun

Yüzüyor şimdi kanlı paletlerde.

Harbiye’den morga bir arpa boyu

E(s)kiz ömrünü seyrederken sen

Bilirim içinden serinlikler geçer

Tuvaller hu çeker divana doğru.

Ölmek son oyundur akşamüstlerinde

Styx ırmağının sularında yun.

(Kalbin Akşamüzerleri’nden)