Yüksel Pazarkaya(1940)

Kız ve Kitap

İstanbul’un en çok kuşlarını seviyorum.

Kitap fuarından çıkıyor kız,

Kasım güneşini çoktan silmiş akşam,

inmiş Haliç’in üstüne.

Havuzun kenarında bir güvercin geziniyor

ve kitap fuarından çıkan kız

bir tek güvercini görüp İstanbul’un

artık olmayan kuşlarını seviyor.

Kitaplarda aydınlık gözlerinin içi

ve tarih uzamında düşlemi geniş.

O aydınlık genişliğe sığıyor

İstanbul’un beton bilmeyen alanları

çınarları ve akasyaları ve at kestaneleri

sandallı sefalı çayları dereleri ışıl ışıl

korularla kaplı tepeleri

bağ bahçe çıkrıklı bostanları

ve İstanbul’un kuşları üç yüz tür, beş yüz tür.

Beton binadan çıkıyor kucağı kitap dolu

önünde bir tembel güvercin yürüyor

ve kız İstanbul’un en çok kuşlarını seviyor

artık olmayan kuşlarını

1992

(Mutluluk Şiirleri’nden)