Zeynep Köylü (1978)

Tuttum, Sevdim

karanlık sularımı çoktan terkettim

bağışlamayın beni

bir çocukla geçirdim

                            en son gecemi

yağmurun şarkısını öğretti bana

kayanın yalın ışıltısını

eprimiş yıldızlara tutundum

ilk kez not almadım hatalarımı

geceler aşkların kurtuluş günü

çağırmadım kimseyi

                          hem bayrağımda yoktu

örümcek ağlarına düş eklediğim

görülmesin diyedir bunca duvarlar

kimliğimi bir yolcuya bıraktım

sesimi ölülerin suskun ağızlarına

camgöbeği

               hüzünlerim de oldu

haritasız acılarım da

göz notlarında kaldı

                            yüzümün son mevsimi

tuttum, sevdim. bağışlamayın beni

(Son Arzum Gül ve Kedi’den)

Serçeler Ayışığı Gömerdi 

serçeler ayışığı gömerdi

küllerine gül dikerdim zamanın

üvey annem “yeşermez!” derdi

kirlenmişti gökyüzünüm gömleği

ben yalnızlık kokardım

kuşlar korkardı

geç kalmıştım ilkyaz erinçlerine

sevinçlerin intiharını kutsardım

geceyi çalardı aysız çingene

kırılırdı cam, ürkerdi ışık

suların ıslak ağzını öperdim

kopardı düşlerin tünediği dal

eşkali belirsiz ölüm gelirdi

esmer parmaklarım

yüzüm de vardı

serçeler ayışığı gömerdi

görmezdi üvey annem

yeşerdiğini gülün

 (Son Arzum Gül ve Kedi’den)

Zan

zamandan önce doğdum. bir avuç sesti ömrüm    

gölgenin izi kaldı karanlığın ağzında

aynada haritasız unutmuştum denizi 

annemin göğsünde eskiyen aşktım 

ben günah işledikçe incelmişti arz 

döndüm! kabileydiniz çok yüzlü bir çarmıhta 

beni de terk ederken bir Tanrıyla aldatın

hiçbir sesi sevmedi ağzımdaki uçurum 

serçelerin duasıyla büyümüştüm bir gece 

avlunuzun kızıydım. çok denedim ölmeyi 

her sokak sevişimde kanardı bileklerim 

rüzgârsa içimdeki en eski büyücüydü 

onarırdı çöllerde kırılan asasını 

gölgeme bağdaş kuran ay perisiyle 

masallar ki o eksik gölgemden kalmışlardı

yüzümün yittiğini söylediğinde babam

bendim gökyüzünün son götürdüğü uçurtma

adanmış bir kuyuydum odaların yasına

ırmaklar hiç dönmedi. oysa döndüm

          k a b i l e y d i n i z

zaman şimdi zan altında

(Bahçe, 14)