Zeynep Uzunbay  (1961)

Aşkın Sonu Var Kalbim Ne Yapsın

sen o sevdiğim çocukları koştur yüzünde

hepsi birden taş atsınlar dalgınlığıma

sabırsızı, soruları en çok olan

dalıp çıksın halkalanan yalnızlığıma

saklı sözlerin şiir işli örtüsü

sonunda açtım seni bir ucundan

belki beni de çizer bakışlarına

bir gidip bir yüzüne bakan zaman

kötü şeyler öğrendim, biliyorum

damlamaya hazır bekler soruların imi

telaşla sana veriyorum o zaman

düşlerinden bile soyunmuş çıplak dilimi

sen o sevdiğim çocukları güldür yüzünde

çekip kaçırsınlar üstümüzden şiir işli örtüyü

bir durup bir esen sıcak rüzgarlar

yatağımızda saf bir gelgit kokusu

(Damar , Aralık 1997)

Sesinle

mor imgeli deli pardösümün altında
çıplağım, usulca açıyor sesin düğmelerimi
önce o öpüyor omuzlarımdan

adın kapatıyor dudaklarımı
içime eriyor gitmek

mor imgeli pardösüm düşüyor yere
çırılçıplak sarılıyor belime sesin
koşuyor koşuyor yetişemiyoruz ırmağa

Hiçbir Sen

ben en çok şu hayatımı sevdim

gidip yorgun döndü romanlardan

yer yatağı tütün demli çay

dilimle harf topladım ağzından

yüzüğüme takıldım küpemde sallandım

gayri meşru aşklar doğurdum

büyüttüm şiir esirgeme gecelerinde

şunlar sevmediğim sorulardı

şunlar da size verdiğim yalan

ben bir oğlanı bir de kızı sevdim

saçlarını anladım, tırnaklarını…

benlerini saydım tüylerini öptüm

sonunu unuttuğumuz bir şehirdi hikaye

hatırla, ama hatırla

kıskanmak masumdur ısırmak masum

o gün bu gündür masumdur gövde

(Kim’e’den)